Moods of Norway
De gangene jeg har opplevd å få is i rubben, har det vært litt for kaldt for rubb. Da kan det gå is i rubben, småhårene i sålen fryser.
(Per Knut Aaland gir oss eit vakkert innblikk i smørebodas løyndomar)
Snøen er noe av det mest krevende jeg har sett.
(Vegard Ulvang om vinteren i Whistler)
Det var håpløst da snødrevet kom.
(Ole Einar Bjørndalen om vinteren i Whistler)
Kanskje han har vært for godt forberedt.
(Dag Bjørndalen om brorens OL-førebuingar)
Du bygger for mye bra rundt deg, og så tar du for lite tak i deg selv.
(Ole Einar Bjørndalen)
Fire år i møkka-dass.
(Magnus Moan om si eiga OL-oppladning)
Uansett hvor godt jeg hoppet, så ville jeg ikke komme langt nok ned i bakken til å hevde meg på grunn av forholdene.
(Ein ulykkelig Magnus Moan om vinteren i Whistler)
Det hadde vært bedre å stå her og si at vi skulle tatt med den og den, men det var ingen andre å ta med.
(Morten Aa Djupvik forklarar korfor det ikkje blei gull på stafetten)
Vi har rett og slett utvist dårlig skjønn.
(Nyheitsredaktør Ole Erik Almelid i Aftenposten går i seg sjølv etter at gullvinnar Emil Hegle Svendsen var på forsida, og gullvinnar Tora Berger bare inne i blekka)
Vi har prøvd å overtale Petter til å snakke, men vi får det rett og slett ikke til.
(Morten Aa Djupvik gir opp å få flåkjeften Petter Northug i tale)
Jeg mener at vi har for mange av de nest beste løperne.
(Carl Henning Gran, NRK´s langrennsekspert)
Flaggene snudde da Anders hoppet.
(Ola Stenberg, VG, om at alt som kan gå galt i ein hoppbakke, går galt)
Det ble som det ble.
(Celine Brun-Lie om femteplassen på sprintstafetten)
Møkkajournalister og synsere kan ta seg et tak i ræva og la folk få gjøre som de vil!
(Anonym blogger på Hegnar.online om PK-rasshølene som er ute etter Mueller/Bøkko/Northug)
Nå er jeg nervøs, faktisk. Jeg er forferdelig nervøs.
(Ekspertkommentator Thomas Alsgaard deler sitt sjelsliv med NRK-sjåarane)
Petter Northug snakker igjen i dag, meldes det. Sitter på pressekonferansen og venter nå.
(Sportsjournalistikken kjedelig? Å, nei du! Ola Stenberg, VG, på Twitter)
Jeg driter egentlig i hva Gunde Svan sier og mener.
(Petter Northug jr snakkar igjen)
Æ må i vei og pess, ælles får æ'tj guillet.
(Petter Northug jr snakkar igjen)
2 kommentarer
Permalink
Del med andreEin ganske arrogant mann
Vi har fostra eit monster. Han heiter Petter Northug jr. Han går på Fischer-ski rundt i verda og deler nasjonen på midten. Vi elskar han, vi hatar han. Mannen er friskfyraktig på eit vis vi aldri har sett i langrennssporten før. Skiheltane våre brukte å komme frå dei djupe skogane, dei var trauste skogsarbeidarar som vann skirenn, mumla nokre få ord og så forsvann tilbake til skogane. Kva skjedde i åra frå Ellefsæther til Northug jr?
Kvar kom monsteret frå? Frå Gro Harlem Brundtlands digre byste? Frå Olympiatoppens laboratorium? Ut av reagensrøra steig uansett denne mannen, høg på Red Bull og seg sjølv, ein utøvar som Olympiatoppen må ha hatt i tubane i mange år. Endelig hadde dei makta å skru han saman slik at han kunne riste av seg både jantelov og konkurrentar.
Petter Northug jr var eit monster i eit barneskirenn, han var ein raud okse i det norske fjøset. Vi kom i tvil, vi vakla mellom vantru og gullglis. Var dette mannen vi dei neste åra skulle bygge vår nasjonale identitet rundt? Var det han vi skulle heie på og gå amok i sofaen for? Var dette oss?Var det slik vi var blitt etter å ha funne olje og sett milliardar på bok?
OL i Vancouver har opna auga våre. Heller ikkje Petter Northug jr er særlig sexy i motgang. Heller ikkje ein frittalande skiløpar har lett for å finne dei rette orda når han hamnar langt nede på lista. Heller ikkje ein vinnarskalle er særlig hard når nokon tar til å banke litt irriterande på utsida.
Framstegspartiet har denne veka kasta seg på OL-bølgja. I eit debattinnlegg skriv stortingsrepresentant Mette Hanekamhaug at det må vere lov å lykkast. I Norge er det lov å vere god i idrett, men ikkje i skulen. Der skal alle vere like, men også dei faglig sterke elevane har rett på tilpassa opplæring. Ho samanliknar heile tida med Northug jr.
Men korleis blir dei beste best? Kva kjenneteiknar ein vinnarkultur? I fleire intervju understrekar John Northug (servicemann, manager og motivator for sonen), at Petter er flink til å bruke folk rundt seg. Sjølv har far Northug ikkje så mykje kunnskap i idrett, men han er god til å trekkje til seg dei som verkelig har det.
Den beste er aldri best i seg sjølv. Vinnaren stig alltid opp frå eit kollektiv, er del av eit system, ein organisasjon, ein nasjon. Den gode blir best i kraft av alle dei som er rundt, det er kollektivet som skapar vinnarar, det ikkje kollektivet som held vinnarane nede. Dei gode er gitt ein sjanse av kollektivet, ei opning, eit grunnlag og dei beste grip sjansen.
Eg trur det er derfor Petter Northug jr fascinerer oss så sterkt. Han utfordrar våre verdiar, han er ein ganske arrogant mann som heile tida opererer i ei moralsk gråsone, han pendlar mellom empatien og melankolien, jubelen og aggresjonen, det sjenerøse og det sjølvmedlidande. Han provoserer oss med sitt forsvar for at han skal ha alle typar fridomar fordi han er ein vinnartype.
Både Framstegspartiet og Petter Northug jr kan ha godt av å tenke gjennom kva ein vinnar faktisk er. Også vinnarar har eit kollektiv å takke. Han som bare går for seg sjølv, han går ein einsam veg. Han som bare tenker på seg sjølv på vegen mot førsteplass, er dømt til å gå seg vill. Bare spør Tiger Woods.
Ein kald dag i helvete
Dette skal vi tenke over: Det er farligare å vere sportsjournalist enn å vere president i USA! Ja, det er heilt sant. Dette står over sju kjensleladde sider i VG Helg, og brått går sanninga opp for oss i all si gru: Sjølvsagt lider sportsjournalistane der ute. For ein sportsjournalist er kvar einaste dag på jobben ein kald dag i helvete.
Å, du arme sportsjournalist! Som må ta inn på dyre, triste hotellrom. Som må reise til kjedelige byar som Beijing, Barcelona, Tokyo, Cape Town og Vancouver. Som må glo på fotball-VM og vinter-OL i timevis. Som til og med må betale hundretusenar i skatt fordi du har for mykje overtidsinntekt.
Sportsjournalistar dør unge. Vel, kanskje ikkje pur unge, det er ikkje Jimi Hendrix eller Janis Joplin vi snakkar om her, men nokså unge går dei bort. Dei få gjenlevande sportsjournalistane fortel om ekteskap som ryk, rekningar som må betalast, gravferder ein må gå i, hundar som ikkje igjen kjenner herren sin fordi sportsjournalistane har fleire reisedøgn enn sjølv utanriksministeren.
Men dei går på jobb, og dei stirer døden i kvitauget. Tidlig opp (1200-1300), sjekke kva som finst i minibaren, pusse tennene, kle på seg den store boblejakka. Setje seg i ei trang bu og stire på bittesmå skjermar i timevis mens folk heime glor på digre flatskjermar i HD. Lese opp limerick. Analysere snø og vind. Analysere offside-taktikk og frisparkteknikk.
Om det går dårlig: Skrike på ein skuffa måte. Få tak i nokon som kan fortelje korfor det gikk så dårlig. Drive kritisk journalistikk: Kva tenker du no, din dårlige dritt? Om det går bra: Skrike på ein faglig interessant måte. Skrike at du har lyst til å kysse nokon. Få tak i gullmedalje-vinnaren for å spørje kva dei tenker og føler akkurat no. Kva føler du no, o´ du store helt? Kjempe mot tårene. Skjelve i røysta.
Etter sending er sportsjournalisten bare ein liten menneskeklump, kanskje endå meir utladd enn kva utøvaren er. Bare éin ting å gjøre: Tømme minibaren. Demontere eit brannslokkingsapparat. Kanskje kjøpe seg nokre seksuelle tenester. Sportsjournalistane gjør ikkje dette for eigen del, dei gjør det for oss. For neste dag er det eit nytt renn, eit nytt løp, ei ny fyllekule.
Alle våre tankar og medkjensler går i dag til sportsjournalistane, i alle idrettsgreiner, i alle kanalar, i alle aviser og blader. Vi har mista så mange sportsjournalistar i (ganske) ung alder. Vi har ingen fleire sportsjournalistar å miste. Vi treng dei alle saman, kvar einaste sportsjournalist som kan brøle orda historisk og gullfeber og sugepåkaramellen.
Dei gir så mykje av seg sjølv. Dei gir alt for oss. Dei ofrar kropp og sjel og mental helse for at vi skal få våre nasjonale orgasmar heime i sofaen. Utan sportsjournalistane stansar nasjonen Norge.
